What a day....

Sorry, sorry, sorry...! Mijn welgemeende excuses. Ik heb al zo lang niks van me laten horen. Niet dat ik niks mee maak... integendeel! Maar bloggen maakt nu eenmaal geen onderdeel uit van mijn dagelijkse routine.... Voor nu even een update van vandaag. En later zal ik mijn andere avonturen met jullie delen.

Zondag 8 februari.

Voor vandaag zijn er extreem hoge temperaturen voorspeld. 30+, misschien wel richting de 40 graden. En wind... heel veel wind.

07.00 uur. De wekker gaat. Snel bellen naar de infolijn. Ja, we gaan voor de geplande 8 uur start met 1 vliegtuig. Het andere vliegtuig is gisteren beschadigd vanwege de heftige turbulentie. Een van de piloten heeft een scheur in de cockpit koepel (dak) gemaakt. MET ZIJN HOOFD...

Na een douche en m'n dagelijkse opsta-telefoon/skype gesprek met Lil vertrek ik vol goede moed naar de DZ. Het voelt inderdaad al (drukkend) warm aan. Een mooie zon verschijnt boven de bergtoppen. Zouden ze dan eindelijk een keer gelijk krijgen met de voorspellingen...?

Op de DZ aangekomen is het helemaal niet zo zonnig meer. Een middelhoge en hoge wolkenlaag met daardoorheen wat zonnestralen zorgt voor een bijzondere lucht. Erg mooi, maar voelt ook erg onvoorspelbaar aan.
We starten het springen op en het blijkt dat het boven stormt. Op afspring hoogte waait het zo hard dat et vleigtuig ten opzichte van de grond niet vooruit komt. De pauzes tussen de afspring groepjes bedraagt dan ook een minuut (normaal ongeveer 15 sec.) En dat is zelf nog aan de krappe kant... Dat NZ een land van extremen is wist ik al. Maar dit! Het moet niet gekker worden! (Maar dat wordt het dus wel....)

Aan de parachute is het mega turbulent. Voor het eerst sinds mijn (toch niet geringe) springcarriere voel ik me niet comfortabel aan mijn eigen parachute. Aan een tandem gebeurt dat wel vaker. Maar aan mijn eigen vertrouwde velocity.... Ik hoor zelfs collegas klagen over turbulentie in vrije val... Je kan natuurlijk overdrijven... Of toch niet...?

Na 8 loads houden we het voor gezien. Het is ook op de grond gaan waaien en de omstandigeheden zijn nu echt te onvoorspelbaar. Ondertussen wordt de lucht steeds rozer. Dit komt door rookresten van de heftige bosbranden in Australie.

Het eventuele rafting tripje gaat niet door vanwege te weinig water in de rivier en om 13.00 uur bel ik de infolijn weer. Wat???? We gaan weer opstarten...! Dat had ik dus echt niet verwacht.

14.00 uur. We gaan de lucht weer in. Het waait op afspring hoogte ondertussen zo hard dat als de piloot gas terug neemt, wat gebruikelijk is voordat we eruitspringen, het vliegtuig achteruit gaat t.o.v. de grond. Dus iedere keer als er een tandem uitspringt geeft de piloot weer vol gas om terug te komen op de afspring plek. Dit is echt heel bizar....

De eerste sprong van de middag begeef ik me in een zalmroze lucht waar je zelfs vaag de rookgeur in ruikt. Het zorgt voor bijzonder foto's en video en aangezien et nog steeds erg turbulent is doen we het rustig aan onder de parachute.

De tweede sprong is het zover. Voor het eerst in mijn leven voel ik turbulentie in vrije val! Stel je voor. Je valt als klein object met een snelheid van 200 km/uur door de lucht en je wordt ineens opzij gekwakt... Kun je na gaan hoe een vliegtuig door deze luchtlagen gegooid wordt... (onze vluchten omhoog waren ook erg intens kan ik beamen...)

De derde sprong lijkt het allemaal wat rustiger te worden. En tandem, die buiten de vlucht omhoog, redelijk rustig verloopt. Met nog 2 sprongen te gaan lijkt het einde inzicht van deze intense dag.

Sprong 4. Weer een tandem. Op de grond is het windstil en de wolken (en mooie roze lucht) zij bijna verdwenen. Op de weg omhoog zie ik ineens witte schuimkoppen op het meer. Blijbaar waait het weer. De piloot seint ons dat het ondertussen redelijk hard waait op de grond. Of dat we willen springen of niet. Het valt nog binnen onze eigen limieten, dus waarom niet... Nog geen 3 minuten later is de wind bijne verdubbeld en uiteraard besluiten we om niet te springen. Met een erg heftige vlucht naar beneden met een (gelukkig) zachte landing houden we het voor gezien.

Met een welverdiend biertje op het terras evalueren we deze dag. What a day....