Ziek

Helaas heb ik een griep/verkoudheid te pakken. Dit, in combinatie met een paar nachten slecht slapen, zorgt voor een niet al te sterk gestel. Als we werken ben ik wel gewoon van de partij, maar zeker de vluchten naar 15.000 ft. zijn een pijnlijke beleving. Maar goed, we zijn wel wat gewend, dus zetten we gewoon door. Vandaag nog een paar uurtjes gaan groundlaunchen (tis slecht weer), maar de wind en regen maakten het er niet beter op. Nu een chill avondje en na een hopelijk wat beter nachtrust er morgen weer tegen aan...

Bezoek

Wat een verrassing!!! Ben ik keihard aan het werk, zie ik dat ik een gemiste oproep heb van een onbekend nummer. Kon eigenlijk alleen maar denken dat Tjalle dat moest zijn. Snel terug gebeld en wat blijkt... Hij is samen met Leonie en Fons (een vriend van hen) ongeveer 1,5 minuut van de dropzone af. Wauw wat een feest. Ik heb nauwelijks opgehangen of ik zie indd een auto aankomen rijden. En ja hoor.. Daar zijn ze dan. Jippie! Wat een feest. Wat fijn om 2 hele goede vrienden hier te verwelkomen. M'n vermoeidheid is spontaan verdwenen. Moet nog 2 sprongetjes en dan ben ik (gelukkig als 1 van de eersten) klaar.

Na het werk rijden we naar het dorp waar we gezellig met z'n vieren wat eten. Nog even wat biertjes bij de supermarkt gehaald die we gezellig thuis hebben opgedronken. In m'n kleine huisje wat extra slaapplaatsen gecreeerd en de volgende ochtend voordat ik moest werken nog even gezellig ontbeten. Helaas was dit bezoek maar van korte duur. Maar... over 1,5 week komen ze terug. Dan samen met Roberto, een andere goede vriend van mij en dan blijven ze als het goed is iets langer. Kijk er nu al naar uit...

Rafting

Aangezien het hier al 3 dagen slecht weer is zijn we gisteren met 7 mensen van het werk gaan raften. 1 van de buschauffeurs is raft guide en zij had ons al meerdere malen uitgenodigd om een keer mee te gaan. Door de aanhoudende droogte was er de laatste weken niet zoveel aan, maar aangezien het hier de laatste dagen erg veel geregend heeft was de rivier op volle sterkte. Dus vol goede moed vertrokken wij richting de raft basis. Aangezien we binnen onze groep echt een paar mafkezen hebben zat de sfeer er al snel in. Op de basis werden we in een wetsuitgestoken en kregen we wat instructie. Daarna de bus weer in voor een 45 min duurende rit de bergen in. Over een glibberend modderpad dat 130 jaar geleden door de chinezen is aangelegd (Ja, dezelfde chinezen uit Arrowtown...) reden we door prachtige natuur met steile rotswanden en diepe afgronden. Ondertussen werden we vermaakt door 1 van de gidsen die ons op zeer smakelijke wijze ons de gevaren en genotten van het raften vertelde. Na een voorstel rondje kwamen we aan bij het startpunt. Na nog wat instructie te hebben ontvangen eindelijk het water op. En gelukkig meteen wat lichaamsbeweging aangezien het in de regen en wind er niet warmer op geworden was.

Het eerste stuk van de rivier is redelijk tam. Dit gedeeldte wordt gebruik om alle basis bewegingen en commandos van het raften onder de knie te krijgen. Na wat kleine stroomversnellingen en een heerlijke duik het koude water in kwam er eindelijk wat meer actie.
Met 6 categorie 4+ (5 is het hoogst raft-bare) achter elkaar werden we de rivier overgegooid. Erg gaaf. Tussendoor werden de commandos naar ons toegeschreeuwd om alles zo goed mogelijk te laten verlopen. Daarna werd het weer wat rustiger en werd er vooral van de spectaculaire omgeving genoten. Berg geiten op de rotsen, oude mijnwerk gereedschappen op kant van de rivier, watervallen, etc. Erg gaaf! Na weer een korte instructie om zo goed mogelijk door een 170m lange, donkere tunnel te gaan, waar ik als enige de functie als stuurman kreeg (samen met de gids) kwam de grote finale met 2 flinke drops. Daarna terug naar de basis, douchen, en een welverdiend biertje....

Het is overgens nog steeds slecht weer... :(

Walking...

Natuurlijk ben ik niet alleen aan het springen hier. We hebben genoeg dagen dat we niet of nauwelijks springen. Als we niet springen vanwege de wind is het vaak wel fantastisch mooi weer. Ik trek er dan vaak op uit om te gaan wandelen. Hier in de omgeving zijn genoeg mooie en uitdagende wandeltochten te maken. Aangezien ik natuurlijk midden in de bergen zit gaat het er vaak steil aan toe. Maar dat is juist heerlijk. Lekker ploeteren en beloond worden met de meest fantastische uitzichten! En het is heerlijk om uren te lopen zonder andere mensen tegen te komen. Helemaal 1 met de natuur. Het wordt trouwens nu wel tijd mijn superstars te verruilen voor wandelschoenen, al zijn slip partijen in de bergen natuurlijk ook spectaculair... ;)

Heb ondertussen in het bijzondere Glenorchy gelopen. Dat is een klein dorpje (zo'n 200 inwoners) op een uur rijden van Queenstown. Het is er erg mooi, maar je kan wel merken dat de locals hun dorpje voor zichzelf willen houden. Het is niet de meest gastvrije plek in Nieuw Zeeland. Arrowtown daarintegen is erg gezellig en sfeervol. Dit kleine dorpje dankt zijn roots aan de goud zoek tijd. Erg gezellig vol leuke terrasjes en mooie plekjes. Na m'n wandeling daar heb ik nog de chinese nederzetting bezocht. Hier zijn wat oude hutjes bewaard vanuit de tijd dat chinezen hun geluk voor goud kwamen beproeven nadat de europeanen vertrokken waren (bij gebrek aan goud). Vond het zelf allemaal niet zo heel spectaculair. Geef mij maar een flinke heuvel die ik op kan rennen...

Druktes...

Het was gisteren weer een eneverend dagje. Vooral een drukke dag. Met 202 tandems op 1 dag werd een nieuw Nzone record gezet. Het oude record stond op iets van 193. Het grootste deel van de dag verliep soepel. Zeker in de ochtend lag het tempo lekker hoog. Naar mate de dag vorderde werd het duidelijk dat we misschien door de 200 tandems grens zouden gaan. Om de moed erin te houden ging de manager z'n BBQ halen en werd er tussendoor heerlijk gegeten. Op et einde van de dag begon het te waaien en moesten we terug naar beneden met et vliegtuig... Normaal wordt er dan vrijwel meteen gecancelled, maar gelukkig bleven we dit keer wel wachten. De laatste 3 vluchten werden met veel wind, en bijna in het donker gesprongen. Om 9 uur waren we klaar en ben ik samen met een collega pizza gaan eten en hebben we nog een biertje gedronken. Maar toen ging het lampje toch echt uit.... Op naar de 210 zeg ik!

What a day....

Sorry, sorry, sorry...! Mijn welgemeende excuses. Ik heb al zo lang niks van me laten horen. Niet dat ik niks mee maak... integendeel! Maar bloggen maakt nu eenmaal geen onderdeel uit van mijn dagelijkse routine.... Voor nu even een update van vandaag. En later zal ik mijn andere avonturen met jullie delen.

Zondag 8 februari.

Voor vandaag zijn er extreem hoge temperaturen voorspeld. 30+, misschien wel richting de 40 graden. En wind... heel veel wind.

07.00 uur. De wekker gaat. Snel bellen naar de infolijn. Ja, we gaan voor de geplande 8 uur start met 1 vliegtuig. Het andere vliegtuig is gisteren beschadigd vanwege de heftige turbulentie. Een van de piloten heeft een scheur in de cockpit koepel (dak) gemaakt. MET ZIJN HOOFD...

Na een douche en m'n dagelijkse opsta-telefoon/skype gesprek met Lil vertrek ik vol goede moed naar de DZ. Het voelt inderdaad al (drukkend) warm aan. Een mooie zon verschijnt boven de bergtoppen. Zouden ze dan eindelijk een keer gelijk krijgen met de voorspellingen...?

Op de DZ aangekomen is het helemaal niet zo zonnig meer. Een middelhoge en hoge wolkenlaag met daardoorheen wat zonnestralen zorgt voor een bijzondere lucht. Erg mooi, maar voelt ook erg onvoorspelbaar aan.
We starten het springen op en het blijkt dat het boven stormt. Op afspring hoogte waait het zo hard dat et vleigtuig ten opzichte van de grond niet vooruit komt. De pauzes tussen de afspring groepjes bedraagt dan ook een minuut (normaal ongeveer 15 sec.) En dat is zelf nog aan de krappe kant... Dat NZ een land van extremen is wist ik al. Maar dit! Het moet niet gekker worden! (Maar dat wordt het dus wel....)

Aan de parachute is het mega turbulent. Voor het eerst sinds mijn (toch niet geringe) springcarriere voel ik me niet comfortabel aan mijn eigen parachute. Aan een tandem gebeurt dat wel vaker. Maar aan mijn eigen vertrouwde velocity.... Ik hoor zelfs collegas klagen over turbulentie in vrije val... Je kan natuurlijk overdrijven... Of toch niet...?

Na 8 loads houden we het voor gezien. Het is ook op de grond gaan waaien en de omstandigeheden zijn nu echt te onvoorspelbaar. Ondertussen wordt de lucht steeds rozer. Dit komt door rookresten van de heftige bosbranden in Australie.

Het eventuele rafting tripje gaat niet door vanwege te weinig water in de rivier en om 13.00 uur bel ik de infolijn weer. Wat???? We gaan weer opstarten...! Dat had ik dus echt niet verwacht.

14.00 uur. We gaan de lucht weer in. Het waait op afspring hoogte ondertussen zo hard dat als de piloot gas terug neemt, wat gebruikelijk is voordat we eruitspringen, het vliegtuig achteruit gaat t.o.v. de grond. Dus iedere keer als er een tandem uitspringt geeft de piloot weer vol gas om terug te komen op de afspring plek. Dit is echt heel bizar....

De eerste sprong van de middag begeef ik me in een zalmroze lucht waar je zelfs vaag de rookgeur in ruikt. Het zorgt voor bijzonder foto's en video en aangezien et nog steeds erg turbulent is doen we het rustig aan onder de parachute.

De tweede sprong is het zover. Voor het eerst in mijn leven voel ik turbulentie in vrije val! Stel je voor. Je valt als klein object met een snelheid van 200 km/uur door de lucht en je wordt ineens opzij gekwakt... Kun je na gaan hoe een vliegtuig door deze luchtlagen gegooid wordt... (onze vluchten omhoog waren ook erg intens kan ik beamen...)

De derde sprong lijkt het allemaal wat rustiger te worden. En tandem, die buiten de vlucht omhoog, redelijk rustig verloopt. Met nog 2 sprongen te gaan lijkt het einde inzicht van deze intense dag.

Sprong 4. Weer een tandem. Op de grond is het windstil en de wolken (en mooie roze lucht) zij bijna verdwenen. Op de weg omhoog zie ik ineens witte schuimkoppen op het meer. Blijbaar waait het weer. De piloot seint ons dat het ondertussen redelijk hard waait op de grond. Of dat we willen springen of niet. Het valt nog binnen onze eigen limieten, dus waarom niet... Nog geen 3 minuten later is de wind bijne verdubbeld en uiteraard besluiten we om niet te springen. Met een erg heftige vlucht naar beneden met een (gelukkig) zachte landing houden we het voor gezien.

Met een welverdiend biertje op het terras evalueren we deze dag. What a day....