De letter E....

De letter E in het woord BASE staat voor Earth. Base jumpen is het springen met je parachute van vaste objecten. Afhankelijk van de hoogte e de ruimte die je hebt maak je wel of geen vrije val maar in ieder geval zweef je altijd aan je parachute naar beneden. Het is altijd een droom van mij geweest om ooit na een mooie wandeling in de natuur van een rots af te springen. Nadat ik ooit al van een paar gebouwen, een hoogspanningsmast en hoge hijskranen heb gesprongen was gisteren eindelijk het moment daar. Ik kreeg de kans om van een rots af te springen. Een jarenlange droom komt in vervulling...

5.45 uur.
De wekker gaat, maar dat is absoluut niet nodig want ik lig al de nodige tijd klaar wakker in bed met zenuwachtige kriebels in mijn buik.

6.30 uur.
Ik ontmoet mijn 2 collegas bij het verzamelpunt. Het is nog pik donker. Miljoenen sterren boven ons hoofd maken de lucht onberschrijfelijk mooi. Het is nog te donker om aan onze tocht te beginnen.

06.45 uur.
We beginnen met lopen. Het eerste stuk is redelijk vlak en kunnen we dus in het donker doen. Doordat het nog donker is zien we niet alle begroeiing op tijd en al snel heb ik een doorn in mijn neus zodat het eerste bloed al vloeit.

Ondertussen wordt het langzaam licht. De zon is weliswaar nog achter de bergen, maar de hemel begint al te kleuren. We kunnen aan het steile stuk beginnen. Al snel wordt me duidelijk dat dit een andere wandeltocht is dan normaal. Uiteraard is er geen vaste route en we improviseren ons een weg naar boven. Varens, bosjes, speargrass (vlijmscherp soort van hard gras), rotsen.. wekomen van alles tegen. Ons doorzettings vermogen wordt op de proef gesteld als het blijkt dat we een stuk verkeerd zijn gegaan en nu door extra taaie begroeiing en extra steile hellingen omhoog moeten. Als snel zitten we onder de krassen van allerlei stekels. Dit is echt outdoor!

Van tijd tot tijd nemen we pauze voor wat water en overleg. Het is de vraag of de sprong door kan gaan aangezien het redelijk waait. En wind wil je niet als je vlak langs een rotswand naar beneden springt en je parachute opent.

We besluiten door te gaan en banen ons verder een weg naar boven. We moeten een rivier oversteken en de glibberige keien zorgen ervoor dat ik met 1 voet in het water beland. Gelukkig zijn m'n schoenen waterdicht en kan ik met droge voeten verder.

Ondertussen wordt het echt steil en van tijd tot tijd moeten we ons zelfs optrekken aan takken en rotsen om omhoog te kunnen.

10.00 uur
Eindelijk! We zijn op het afspringpunt aangekomen. Wauw. Wat mooi! Wat een fantastische beloning na ruim 3 uur hard core klimmen en klauteren. Precies op dat moment komt de zon boven de berg uit. Magisch! En gelukkig blijkt er op ons afspringpunt nauwelijks wind te staan dus de sprong kan door gaan.

Ondanks dat het 7 jaar geleden is sinds ik voor het laatst een basejump gemaakt hebt valt de spanning erg mee. Ik ben voornamelijk opgewonden en wil zo snel mogelijk springen. Mijn droom staat op het punt uit te komen.

Na een korte rust pauze, materiaal check en elkaar de hand geschud te hebben is het zover...

Ik neem een aanloop en spring de diepte in. Ik zie de rots wand achter me versnellen en voel en hoor de wind steeds sneller. Als het ik het richeltje waar ik voorbij moet zijn voordat ik kan openen langs zie komen open ik mijn parachute. Compleet uit m'n bol zweef ik rustig tussen de bergen naar beneden. Wat een fantatsische sprong. Na de landing wacht ik op m'n collegas en feliciteren we elkaar.

Eve later op de dropzone worden we door de andere collegas ook gefeliciteerd. En dan dan roept de plicht en ga ik omhoog met een tandem alsof er niks gebeurd is.
Gelukkig wordt het slecht weer aangezien ik lichamelijk gesloopt ben. We spreken in het dorp af voor een wel verdiend biertje na deze fabtastische dag.

Met een beetje geluk kan ik hier voordat ik vertrek ook nog van een brug springen zodat ik alle 4 verschillende object soorten heb gehad. Ik houd jullie op de hoogte...

Van alles wat...

De afgelopen weken een aantal mooie, bijzondere en leuke momenten mee gemaakt.

Op een bepaalde ochtend hadden we erg lage bewolking. Maar toch konden we springen... Stel je voor. Een compleet witte deken met alleen wat bergtoppen er doorheen. Magisch... De foto's spreken voor zich.
Ook ben ik op een slecht weer middag met wat collega's gaan lugen. Lugen is met kleine skeltertjes een baan af scheuren. Daarna weer met de stoeltjeslift omhoog voor een nieuwe race. Hilarisch! Zeker toen het begon te regenen.

Ook nog een bijzonder tandemsprong gemaakt. Mijn passagier was een cameraman die voor een promotiefilm wat speciale beelden moest hebben. Met zijn niet echt kleine camera zijn we het vliegtuig uit gegaan.

Doei...

Afgelopen zondag had ik mijn afscheidsfeestje. Ja zo snel gaat het ineens... Samen met 2 amerikaanse collega's dit feest georganiseerd. Het thema was dan ook Amerika-Nederland...
Iedereen had erg veel moeite gedaan voor een passend outfit. Ik kon natuurlijk niet maken om als iets Amerikaans te gaan. Maar aangezien ze hier geen klompen ed. hebben moest ik toch iets nederlands verzinnen. Uiteindelijk kwam ik een mooi leeuwen pak tegen. Toch nog een beetje nationale trots dus... Het was echt te bizar wat er uit de kast gehaald werd voor een spectaculaire verschijning. Er was zelfs een complete auto verbouwd. Erg gezellige avond gehad met een hoop hilarische momenten.

Vriendjes...

Het is alweer even geleden, maar wil toch even de fantastische dagen met mijn lieve vrienden uit Nederland beschrijven. Na een bliksembezoek van Tjalle en Leonie een maand geleden, kwamen ze hun belofte na terug te komen. Dit keer met een andere goede vriend van mij. Roberto. In 2004 heb ik hem ontmoet op Texel waar hij 1 van mij AFF leerlingen was. Met sommige mensen heb je een klik en blijf je zien, ook buiten het springen en Roberto is gelukkig 1 van die mensen. Het was dan ook te gek dat ze met z'n 3-en in hun mega kamper hier in Queenstown aankwamen. Vol goede moed nodigde ik ze uit om bij mij te koken en te eten. Helaas gooide m'n dronken huisgenoot roet in het eten en zijn we gezellig in de kamper gaan zitten. Nadat ze daarna 2 dagen naar Milford Sound zijn geweest kwamen ze opnieuw naar QT. Tjalle kon z'n springkriebels niet onderdrukken en heeft net als Roberto wat sprongen hier gemaakt. De laatste vlucht van de dag eindelijk een tandem met Leonie gemaakt. Op Texel is het er nooit van gekomen, dus dan maar naar de andere kant van de wereld.. Tjalle heeft gevideod en Roberto mee gesprongen.
Na een heerlijke traktatie van Roberto die ons mee uit eten nam zat het fantastische bezoek er weer op. Maar zeker een van de hoogtepunten (sociaal gezien) van mijn tijd hier in Queenstown...

Korte update

Dr is weer een hoop gebeurt en een hoop te melden. Maar dat gaat nu even niet lukken. In het kort: Het is weer zomer. Fantastische tijd met een meerdaags bezoek van Tjalle, Leonie en Roberto. Was echt zooo geweldig. En druk aan het werk. Nog 2 weekjes. Daarna fijn op reis. Uitgebreid verslag en foto's volgen zsm.

Winter

Goed nieuws! Griep en verkoudheid zijn voorbij en ik slaap ook weer goed. En heb nu ook alle tijd om veel te slapen aangezien het hier herfst/winter is. De bergen zijn witter van de sneeuw dan toen ik hier aan kwam, de wolken kun je bijna aanraken zo laag en de snijdende wind voelt ijskoud aan. Niet normaal wat voor extreem (koud) weer ik op dit moment heb. Op de grond is het een graad of 5 a 6, wil niet weten hoe koud het boven is... Heb meer snowboard kriebels dan springkriebels nu. Helaas zal snowboarden er net niet inzitten terwijl ik hier ben, al doet het weer nu anders vermoeden.

Ben dus een paar dagen vrij nu. Helaas regent het veel, dus lekker wandelen o.i.d. zit er niet echt in. Ben dus heerlijk aan het lezen en chillen. Als het goed is wordt het overmorgen weer beter en zaterdag houden ze gewoon weer 22 graden. Raar land...

Ziek

Helaas heb ik een griep/verkoudheid te pakken. Dit, in combinatie met een paar nachten slecht slapen, zorgt voor een niet al te sterk gestel. Als we werken ben ik wel gewoon van de partij, maar zeker de vluchten naar 15.000 ft. zijn een pijnlijke beleving. Maar goed, we zijn wel wat gewend, dus zetten we gewoon door. Vandaag nog een paar uurtjes gaan groundlaunchen (tis slecht weer), maar de wind en regen maakten het er niet beter op. Nu een chill avondje en na een hopelijk wat beter nachtrust er morgen weer tegen aan...

Bezoek

Wat een verrassing!!! Ben ik keihard aan het werk, zie ik dat ik een gemiste oproep heb van een onbekend nummer. Kon eigenlijk alleen maar denken dat Tjalle dat moest zijn. Snel terug gebeld en wat blijkt... Hij is samen met Leonie en Fons (een vriend van hen) ongeveer 1,5 minuut van de dropzone af. Wauw wat een feest. Ik heb nauwelijks opgehangen of ik zie indd een auto aankomen rijden. En ja hoor.. Daar zijn ze dan. Jippie! Wat een feest. Wat fijn om 2 hele goede vrienden hier te verwelkomen. M'n vermoeidheid is spontaan verdwenen. Moet nog 2 sprongetjes en dan ben ik (gelukkig als 1 van de eersten) klaar.

Na het werk rijden we naar het dorp waar we gezellig met z'n vieren wat eten. Nog even wat biertjes bij de supermarkt gehaald die we gezellig thuis hebben opgedronken. In m'n kleine huisje wat extra slaapplaatsen gecreeerd en de volgende ochtend voordat ik moest werken nog even gezellig ontbeten. Helaas was dit bezoek maar van korte duur. Maar... over 1,5 week komen ze terug. Dan samen met Roberto, een andere goede vriend van mij en dan blijven ze als het goed is iets langer. Kijk er nu al naar uit...

Rafting

Aangezien het hier al 3 dagen slecht weer is zijn we gisteren met 7 mensen van het werk gaan raften. 1 van de buschauffeurs is raft guide en zij had ons al meerdere malen uitgenodigd om een keer mee te gaan. Door de aanhoudende droogte was er de laatste weken niet zoveel aan, maar aangezien het hier de laatste dagen erg veel geregend heeft was de rivier op volle sterkte. Dus vol goede moed vertrokken wij richting de raft basis. Aangezien we binnen onze groep echt een paar mafkezen hebben zat de sfeer er al snel in. Op de basis werden we in een wetsuitgestoken en kregen we wat instructie. Daarna de bus weer in voor een 45 min duurende rit de bergen in. Over een glibberend modderpad dat 130 jaar geleden door de chinezen is aangelegd (Ja, dezelfde chinezen uit Arrowtown...) reden we door prachtige natuur met steile rotswanden en diepe afgronden. Ondertussen werden we vermaakt door 1 van de gidsen die ons op zeer smakelijke wijze ons de gevaren en genotten van het raften vertelde. Na een voorstel rondje kwamen we aan bij het startpunt. Na nog wat instructie te hebben ontvangen eindelijk het water op. En gelukkig meteen wat lichaamsbeweging aangezien het in de regen en wind er niet warmer op geworden was.

Het eerste stuk van de rivier is redelijk tam. Dit gedeeldte wordt gebruik om alle basis bewegingen en commandos van het raften onder de knie te krijgen. Na wat kleine stroomversnellingen en een heerlijke duik het koude water in kwam er eindelijk wat meer actie.
Met 6 categorie 4+ (5 is het hoogst raft-bare) achter elkaar werden we de rivier overgegooid. Erg gaaf. Tussendoor werden de commandos naar ons toegeschreeuwd om alles zo goed mogelijk te laten verlopen. Daarna werd het weer wat rustiger en werd er vooral van de spectaculaire omgeving genoten. Berg geiten op de rotsen, oude mijnwerk gereedschappen op kant van de rivier, watervallen, etc. Erg gaaf! Na weer een korte instructie om zo goed mogelijk door een 170m lange, donkere tunnel te gaan, waar ik als enige de functie als stuurman kreeg (samen met de gids) kwam de grote finale met 2 flinke drops. Daarna terug naar de basis, douchen, en een welverdiend biertje....

Het is overgens nog steeds slecht weer... :(

Walking...

Natuurlijk ben ik niet alleen aan het springen hier. We hebben genoeg dagen dat we niet of nauwelijks springen. Als we niet springen vanwege de wind is het vaak wel fantastisch mooi weer. Ik trek er dan vaak op uit om te gaan wandelen. Hier in de omgeving zijn genoeg mooie en uitdagende wandeltochten te maken. Aangezien ik natuurlijk midden in de bergen zit gaat het er vaak steil aan toe. Maar dat is juist heerlijk. Lekker ploeteren en beloond worden met de meest fantastische uitzichten! En het is heerlijk om uren te lopen zonder andere mensen tegen te komen. Helemaal 1 met de natuur. Het wordt trouwens nu wel tijd mijn superstars te verruilen voor wandelschoenen, al zijn slip partijen in de bergen natuurlijk ook spectaculair... ;)

Heb ondertussen in het bijzondere Glenorchy gelopen. Dat is een klein dorpje (zo'n 200 inwoners) op een uur rijden van Queenstown. Het is er erg mooi, maar je kan wel merken dat de locals hun dorpje voor zichzelf willen houden. Het is niet de meest gastvrije plek in Nieuw Zeeland. Arrowtown daarintegen is erg gezellig en sfeervol. Dit kleine dorpje dankt zijn roots aan de goud zoek tijd. Erg gezellig vol leuke terrasjes en mooie plekjes. Na m'n wandeling daar heb ik nog de chinese nederzetting bezocht. Hier zijn wat oude hutjes bewaard vanuit de tijd dat chinezen hun geluk voor goud kwamen beproeven nadat de europeanen vertrokken waren (bij gebrek aan goud). Vond het zelf allemaal niet zo heel spectaculair. Geef mij maar een flinke heuvel die ik op kan rennen...

Druktes...

Het was gisteren weer een eneverend dagje. Vooral een drukke dag. Met 202 tandems op 1 dag werd een nieuw Nzone record gezet. Het oude record stond op iets van 193. Het grootste deel van de dag verliep soepel. Zeker in de ochtend lag het tempo lekker hoog. Naar mate de dag vorderde werd het duidelijk dat we misschien door de 200 tandems grens zouden gaan. Om de moed erin te houden ging de manager z'n BBQ halen en werd er tussendoor heerlijk gegeten. Op et einde van de dag begon het te waaien en moesten we terug naar beneden met et vliegtuig... Normaal wordt er dan vrijwel meteen gecancelled, maar gelukkig bleven we dit keer wel wachten. De laatste 3 vluchten werden met veel wind, en bijna in het donker gesprongen. Om 9 uur waren we klaar en ben ik samen met een collega pizza gaan eten en hebben we nog een biertje gedronken. Maar toen ging het lampje toch echt uit.... Op naar de 210 zeg ik!

What a day....

Sorry, sorry, sorry...! Mijn welgemeende excuses. Ik heb al zo lang niks van me laten horen. Niet dat ik niks mee maak... integendeel! Maar bloggen maakt nu eenmaal geen onderdeel uit van mijn dagelijkse routine.... Voor nu even een update van vandaag. En later zal ik mijn andere avonturen met jullie delen.

Zondag 8 februari.

Voor vandaag zijn er extreem hoge temperaturen voorspeld. 30+, misschien wel richting de 40 graden. En wind... heel veel wind.

07.00 uur. De wekker gaat. Snel bellen naar de infolijn. Ja, we gaan voor de geplande 8 uur start met 1 vliegtuig. Het andere vliegtuig is gisteren beschadigd vanwege de heftige turbulentie. Een van de piloten heeft een scheur in de cockpit koepel (dak) gemaakt. MET ZIJN HOOFD...

Na een douche en m'n dagelijkse opsta-telefoon/skype gesprek met Lil vertrek ik vol goede moed naar de DZ. Het voelt inderdaad al (drukkend) warm aan. Een mooie zon verschijnt boven de bergtoppen. Zouden ze dan eindelijk een keer gelijk krijgen met de voorspellingen...?

Op de DZ aangekomen is het helemaal niet zo zonnig meer. Een middelhoge en hoge wolkenlaag met daardoorheen wat zonnestralen zorgt voor een bijzondere lucht. Erg mooi, maar voelt ook erg onvoorspelbaar aan.
We starten het springen op en het blijkt dat het boven stormt. Op afspring hoogte waait het zo hard dat et vleigtuig ten opzichte van de grond niet vooruit komt. De pauzes tussen de afspring groepjes bedraagt dan ook een minuut (normaal ongeveer 15 sec.) En dat is zelf nog aan de krappe kant... Dat NZ een land van extremen is wist ik al. Maar dit! Het moet niet gekker worden! (Maar dat wordt het dus wel....)

Aan de parachute is het mega turbulent. Voor het eerst sinds mijn (toch niet geringe) springcarriere voel ik me niet comfortabel aan mijn eigen parachute. Aan een tandem gebeurt dat wel vaker. Maar aan mijn eigen vertrouwde velocity.... Ik hoor zelfs collegas klagen over turbulentie in vrije val... Je kan natuurlijk overdrijven... Of toch niet...?

Na 8 loads houden we het voor gezien. Het is ook op de grond gaan waaien en de omstandigeheden zijn nu echt te onvoorspelbaar. Ondertussen wordt de lucht steeds rozer. Dit komt door rookresten van de heftige bosbranden in Australie.

Het eventuele rafting tripje gaat niet door vanwege te weinig water in de rivier en om 13.00 uur bel ik de infolijn weer. Wat???? We gaan weer opstarten...! Dat had ik dus echt niet verwacht.

14.00 uur. We gaan de lucht weer in. Het waait op afspring hoogte ondertussen zo hard dat als de piloot gas terug neemt, wat gebruikelijk is voordat we eruitspringen, het vliegtuig achteruit gaat t.o.v. de grond. Dus iedere keer als er een tandem uitspringt geeft de piloot weer vol gas om terug te komen op de afspring plek. Dit is echt heel bizar....

De eerste sprong van de middag begeef ik me in een zalmroze lucht waar je zelfs vaag de rookgeur in ruikt. Het zorgt voor bijzonder foto's en video en aangezien et nog steeds erg turbulent is doen we het rustig aan onder de parachute.

De tweede sprong is het zover. Voor het eerst in mijn leven voel ik turbulentie in vrije val! Stel je voor. Je valt als klein object met een snelheid van 200 km/uur door de lucht en je wordt ineens opzij gekwakt... Kun je na gaan hoe een vliegtuig door deze luchtlagen gegooid wordt... (onze vluchten omhoog waren ook erg intens kan ik beamen...)

De derde sprong lijkt het allemaal wat rustiger te worden. En tandem, die buiten de vlucht omhoog, redelijk rustig verloopt. Met nog 2 sprongen te gaan lijkt het einde inzicht van deze intense dag.

Sprong 4. Weer een tandem. Op de grond is het windstil en de wolken (en mooie roze lucht) zij bijna verdwenen. Op de weg omhoog zie ik ineens witte schuimkoppen op het meer. Blijbaar waait het weer. De piloot seint ons dat het ondertussen redelijk hard waait op de grond. Of dat we willen springen of niet. Het valt nog binnen onze eigen limieten, dus waarom niet... Nog geen 3 minuten later is de wind bijne verdubbeld en uiteraard besluiten we om niet te springen. Met een erg heftige vlucht naar beneden met een (gelukkig) zachte landing houden we het voor gezien.

Met een welverdiend biertje op het terras evalueren we deze dag. What a day....

Groundlaunchen deel 2

JAAAA! Het is eindelijk gebeurd. Ik heb een heerlijke dag groundlaunchen achter de rug. Voor de mensen die daar nog nooit van gehoord hebben (en dat neem ik jullie echt niet kwalijk) even een korte uitleg. Met groundlaunchen vlieg je aan een parachute een berghelling af. Je laat je parachute op en neemt een aanloop en daardoor gaat de parachute vliegen. Dan vlieg je dus met je parchute vlak boven de grond (helling) en uiteindelijk zoek je een plekje om te landen..

EN DAT IS GAAF!!! Afgelopen zaterdag leek het de hele dag slecht weer te worden. We kregen een weatherhold. Aangezien alleen de lage wolken het probleem waren was het een prima dag om buiten te zijn. Gewapend met een aantal parachutes zijn we naar de Remarkables gegaan. Dat is een berg gebied vlakbij de dropzone. Na een korte uitleg van een van de meer ervaren groundlaunch piloten was het mijn beurt. Parachute de lucht in, rennen en dan vliegen. Best spannend de eerste paar keer aangezien de berghelling natuurlijk vol met stenen, kuilen en andere belssure gevoelige dingen ligt. Als de parachute eenmaal vliegt voelt het meteen heel vertrouwd. Even uitzoeken hoe ver je precies komt en kijken hoe het met de wind en eventuele turbulentie zit.

De eerste 3 launches gingen fantastisch. Na een spectaculaire 2de start en 3de afdaling met een andere parachute begon het te regenen. Tijd voor de lunch dus. Die was nog maar half op toen de zon keihard begon te schijnen. De dropzone infolijn gebeld of er gewerkt moest worden, maar het was al gecancelled voor de rest van de dag. Terug de berg op dus. De 4de afdaling ging wat minder. Had niet genoeg hoogte en moest na een derde van de vlucht op de helling landen. Het lukte niet om daar de chute opnieuw de lucht in te krijgen dus werd het een hele klauterpartij naar boven. Het wordt u toch echt tijd voor goede bergschoenen..

Dat het weer in de bergen veranderlijk is wist ik al. Maar zo bizar veranderlijk als zaterdag heb ik nog nooit mee gemaakt. Harde wind, zacht wind, veranderende windrichtingen... we hebben alles gehad. Toen de windrichting veranderde hebben we een andere afdaling gedaan. Die was echt spannend. Rennen, hopen dat je ging vliegen en geen idee waar je uit zou komen. De eerste start ging moeizaam. Te weinig lift, blijven rennen, enkel verzwikt, door rennen, maar toch niet de lucht in....

Weer omhoog geklauterd, met iets meer wind wel de lucht in en na een heerlijke vlucht waarbij ik ook nog een rivier moest oversteken een prima landingsplek gevonden.

De wind draaide weer en uiteindelijk nog 4 heerlijke afdalingen gemaakt. Zou 's avinds eienlijk een feestje hebben, maar na 12 uur lang in de bergen hebben gezeten en genoeg gerend en geklauterd te hebben ging het lichtje uit en ben gewoon heerlijk gaan slapen. Feestjes komen vanzelf wel weer. En hopelijk nog veel meer groundlaunchafdalingen!!!!

1611...

1611... dat is het aantal sprongen dat ik in 2008 gemaakt heb volgens mijn Neptune hoogtemeter/logboek. Zal allicht een paar sprongen meer of minder zijn, maar veel zal het niet schelen. Echt bizar, al zeg ik het zelf. Een kleine 30 sprongen in de Dominicaanse Republiek tijdens de laatste ESA boogie. Veel, heel veel sprongen boven het fantastische Texel (ja Texel en al mijn fijne mensen daar... Ik mis jullie) en bijna 200 sprongen de laatste maand van het jaar boven Queenstown. Nou is in mijn ogen de kwaliteit vele malen belangrijker dan de kwantiteit en ik ben dan ook een erg gelukkig mens aangezien ik van bijna alle sprongen enorm heb genoten. Of het nou de toffe passagier was, een leuk 1-2tje met een van m'n fijne collegas of de nieuwe energie die ik hier op doe... Ik heb enorm genoten en ik geniet er nog steeds volop van. En als 2009 net zo'n jaar wordt als 2008 dan mag ik keihard in mijn handen klappen!

Ik geniet!!!!

Het nieuwe jaar is heerlijk druk begonnen. De eerste dagen van 2009 hadden we gem. zo'n 170-190 tandems per dag. Lekker doorspringen dus. Daarna begon helaas het weer ons wat parten te spelen. Met name de wind. Als die hier uit het westen komt wordt het echt mega turbulent omdat de wind tegen de bergen botst en dan terug komt. Zo turbulent dat we daardoor regelmatig moeten stoppen omdat het dan echt gevaarlijk wordt vanewegen inklappende parachutes enzo. Koppie erbij houden dus. Maar goed op Texel is het ook van tijd tot tijd redelijk hardcore, dus ben wel wat gewend. Ze stoppen hier iig eerder dan dat ik zou doen, dus wat dat betreft zit het wel goed.

Van tijd tot tijd is het echt zomer met temperaturen van 25-27 graden. Met de ijsberichten uit NL in gedachte is dat dus dubbel genieten. Op momenten dat ik vrij ben en het weer staat het toe dan ben ik regelmatig op pad. Zoals een tochtje langs het meer naar een dorp in de buurt. Weer enorme mooie landschappen en vergezichten. Blijf me verbazen hoe van het ene moment op het andere de omgeving totaal verschillend kan zijn. Ook blijft het bizar dat hier duizenden vierkantekilometers land zijn waar nog nooit iemand geweest is. Als ik boven Texel vlieg en half Nederland zie weet ik dat elke vierkante meter wel eens bezocht is door iemand, maar hier is het precies andersom. Her en der bewoonde of bewerkte geboeden en voor de rest alleen maar land waar nog niemand is geweest en waarschijnlijk ook nooit iemand zal komen. Zo fantastisch!

Van tijd tot tijd ben ik ook in Queenstown zelf te vinden. Daar is het nu top druk. Het bruist van de energie en mensen. Leuk is dan om naar plekjes genomen te worden die net buiten de drukte vallen. Restaurantjes in kleine steegjes enz. Dat is toch beter dan de toeristen spots in de hoofdstraat. Voor de rest weinig spectaclairs te melden. Ik heb het gewoon enorm naar m'n zin. Geniet van m'n werk. Geniet van het leven hier. Geniet van mijn fantastisch contact met Lilian. Samengevat: IK GENIET!!!!!!!!

Happy New year!!!

Hallo allemaal! Voor jullie allemaal een heel gelukkig 2009 gewenst. Laten we met z'n allen ons best doen om er een fantastisch jaar van te maken!!!

Mijn feestje was heel erg leuk en relaxed. Met een mannetje of 10 bij een collega in z'n fantastisch mooie huis in de bergen. Super locatie, super chill. We zijn de avnd prima doorgekomen met spelletjes spelen, zingen en chillen. Geen groot wild feest, maar een prima avond met fijne mensen.

Uiteindelijk niet meer het dorp ingegaan aangezien we de volgende dag eigenlijk moesten werken.

Dat hoefde achteraf niet aangezien het te hard waaide. Jammer genoeg niet aangezien ik wel wat afleiding kon gebruiken. Had hetzelfde gevoel als met kerst. Niet echt in de stemming en met de wetenschap dat dat in NL veel meer was miste ik m'n lieve vriendjes in Nederland. En ik miste Lilian zo verschrikkelijk erg...

Maar goed. Mezelf eens schop onder m'n kont gegeven en 's middags op pad gegaan.
Het was fantastich lekker weer en besloot naar Wanaka te gaan. Een leuk dorpje waar ik op de heenreis ookal was geweest. Onderweg 2 lifters meegenemen en na een uur rijden en een schitterende toch door de bergen kwam ik in Wanaka aan.

Ik had daar met Vivian (vriendin en ex-collega van Texel) afgesproken. Die woont al 3 jaar daar en staat op het punt naar de andere kant van het eiland te gaan om Henk met z'n nieuwe dropzone in kaikora te helpen.

We zjn de dag prima doorgekomen met een heerlijke wandeling langs de rivier. Lekker gechilled en haar oppashuis in de middle of nowhere gezien (kreeg een enorm into the wild gevoel). Al met al een heerlijke middag. 's avond's dezelfde fantastische tocht door de bergen terug gemaakt, een heerlijk skype gesprek met Lil gehad en uiteindelijk toch heerlijk voldaan in slaap gevallen...

Scarface..... gelukkig niet...

Auw, stom, sukkel, auw, heet... Dat was zo'n beetje het enig wat zaterdag door m'n hoofd schoot.

Mn auto werd al een tijdje te warm en hoewel ik keer op keer het reservoir van de koelvloeistof gecheckt had (en die zat steeds vol) kon i het probleem niet vinden. Dus dan moet het toch de radiator zijn... Maar goed ik weet hoe gevaarlijk dat is om met een warme motor dat te checken. M'n auto dus even laten staan en na een tijdje dacht (ongeduldige) ik... kleinstukje de radiator dop losdraaien om de druk eraf te krijgen en dan pas helemaal losdraaien...

Maar er stond zo mega veel druk achter dat met het kleine stukje opedraaien de hele dop eraf schoot en ik dus een straal kokend water in m'n gezicht kreeg. AUW!!!! En wat STOM van mij!!!

Gelukkig gebeurde dat op het parkeerplaats van het zwembad. Ben dus naar binenn gerend en het water in gedoken en maar gaan zwemmen om te koelen.... Na bijna 1,5 uur gezwommen te hebben ben ik met een gloeiend gezicht naar huis gegaan om daar verder te koelen. Natte handoeken in de koelkast en maar blijven koelen.

Gelukkig werd het gloeiende gevel snel minder en na ruim 4,5 koelen werd het allemaal wat dragelijker. Gelukkig hoefde ik die dag niet te werken en kon heerlijk binnen blijven om m'n gezicht te verzorgen. Lang leve de aloe vera smeersels die de boel heerlijk verzachtten.

De volgende ochtend zag me gezicht er natuurlijk niet echt fraai uit, maar gelukkig had ik er verder geen last van en kon gewoon gaan werken. M'n collega's schrokken erg maar toen ik ze gerust stelde dat ik er geen last van had konden ze grappen gaan maken (en terecht) Bijnamen als scarface, burnt face man (www.burntfaceman.com), freddy krueger enz. vlogen in het rond. Uiteraard deed ik zelf even hard mee en mijn gevoel voor humor werd dan ook erg gewaardeerd.

Na 3 dagen begon het verbrandde vel los te laten en ondertussen heb een heerlijk nieuw babyzacht huidje. Nog wel even oppassen met zon en goed insmeren, maar verder alles onder controle.

Ik heb gewoon heel veel geluk gehad, een wijze les (die ik al wist) geleerd...

Druktes...

Aangezien Nieuw Zeelanders nu zomervakantie hebben en de kersttijd ook een nieuwe start is voor het backpack seizoen is het erg druk. Het hele dorp zit afgeladen vol en ook qua boekingen loopt het storm. Na een dag van 170 tandems kregen we er een van 186. Helaas was het de laatste dag van het jaar slecht weer en hebben we 190 boekingen naar huis moeten sturen...

Op drukke dagen ziet mijn werkdag er uit als op de iets rustige dagen. Alleen ze duren gewoon wat langer. Je kan lekker doorspringen (maak dan zo'n 13-15 sprongen per dag) en het is een constante aan en afvoer van klanten. 12 uur op een dag werken is geen uitzondering dan. Maar aangezien voor mij het tempo lager ligt dan dat ik op Texel gewend ben is dat appeltje-eitje voor mij. Dus heelijk relaxed kom ik m'n dag door. Ga nog steeds fluitend naar m'n werk en geniet van elk moment.

Kerst

Zo, eindelijk weer eens een update. Zal het in verschillende delen doen aangezien er afgelopen week genoeg gebeurd is.

Laat ik maar bij kerstavond beginnen. Had verschillende optied om kerstavond door te brengen. Uiteindelijk voor de rustige versie gekozen (als begin).
Had een kerst diner bij Volker, Mira en Eva. Volker en Mira zijn 2 collega tandemmasters. Volker is Duits, Mira en Eva Tjechisch. We kregen dan ook een Tjechisch kerst diner. Dus geen wild of kalkoen, maar gebakken vis en aardappel salade. Was erg lekker en erg gezellig. Na het kerstdiner zijn we naar een feestje van de paragliders gegaan. Er wordt hier fling geparapente dus waren er een hoop mensen uit allerlei verschillende landen. Erg gezellig. Het feestje was wel redelijk op tijd afgelopen omdat zij de volgende dag (in tegenstelling tot ons) moesten werken.

Dus redelijk op tijd naar huis en 1ste kerstdag dus heerlijk fit wakker geworden.
Overdag niet zoveel bijzonders gedaan en eind van de middag naar het kerstfeest met collega's gegaan. Erg gezellig, maar kon toch niet helemaal genieten omdat ik het thuisfront en met name Lilian vreselijk miste. Aangezien ik hier niet echt het kerstgevoel had, maar wist dat het thuis wel gevierd werd miste ik dat toch wel meer dan ik gedacht en gehoopt had.

Redelijk op tijd naar huis gegaan omdat ik nog even kon skypen toen. Achteraf maar goed ook aangezien het feestje aardig uit de hand liep ( 1 collega geblesseerd naar het ziekenhuis) en 2de kerstdag gewoon om 8 uur werken moest. Een aantal collega's hadden het dus erg zwaar maar ik heb kunnen geniet van een heerlijke werk-kerstdag.